Over het evenement
Deze tentoonstelling is het resultaat van een fotografisch project van meer dan twee jaar, uitgevoerd door de Belgische fotografe Loredana Marini. Het project ging van start in het kader van een artistieke workshop in Château Coquelle met de leerlingen van Septantecinq, de École Supérieure des Arts de l’image in Brussel, en vervolgens voortgezet tijdens een artistieke residentie in Château Coquelle, presenteert Loredana Marini een fotoserie over de bewoners van de wijk Guynemer-Jean Bart in Saint-Pol-sur-Mer, een wijk die een stadsvernieuwingsproces doormaakt.
„Mijn komst naar de wijk begon in oktober 2023. Nog voordat ik erheen ging, was ik al lang op zoek geweest. Ik wilde een sociale woonwijk fotograferen. Dat lag voor de hand. Deze keuze kwam ook voort uit mijn eigen ervaringen. Ik heb altijd in volkswijken gewoond. Voor mij had deze aanpak iets diep sociologisch, maar ook iets persoonlijks, bijna intiems. Vaak had ik het gevoel dat degenen die over deze plekken praten zonder er ooit gewoond te hebben, er helemaal niets van afweten. Ze kennen noch de geuren, noch de geluiden, noch de vermoeidheid.(…) De eerste keer dat ik daar aankwam, was op een dag in oktober. Ik werd in de wijk afgezet. Ik herinner het me nog heel goed: de warmte van de herfstzon op de bakstenen muren, dat lage licht. Een vertrouwd gevoel, alsof ik hier al eens was geweest, alsof ik deze plek al kende. (…) In dit gebied in transitie leek het me belangrijk om hier aandacht aan te besteden. Om het niet te vergeten. Als ik er twee jaar later terugkom, voel ik me nog steeds even eenzaam. Een beetje zoals in het begin. Maar vandaag is het echt: de woningen storten in, de ene na de andere. Ik denk vaak terug aan die eerste dag van oktober. Aan dat licht op de bakstenen. Aan die wandeling door de wijk. Aan dat moment waarop ik begreep dat dit gebied, op de een of andere manier, ook mijn verhaal vertelde.” – Loredana Marini, november 2025.
„Mijn komst naar de wijk begon in oktober 2023. Nog voordat ik erheen ging, was ik al lang op zoek geweest. Ik wilde een sociale woonwijk fotograferen. Dat lag voor de hand. Deze keuze kwam ook voort uit mijn eigen ervaringen. Ik heb altijd in volkswijken gewoond. Voor mij had deze aanpak iets diep sociologisch, maar ook iets persoonlijks, bijna intiems. Vaak had ik het gevoel dat degenen die over deze plekken praten zonder er ooit gewoond te hebben, er helemaal niets van afweten. Ze kennen noch de geuren, noch de geluiden, noch de vermoeidheid.(…) De eerste keer dat ik daar aankwam, was op een dag in oktober. Ik werd in de wijk afgezet. Ik herinner het me nog heel goed: de warmte van de herfstzon op de bakstenen muren, dat lage licht. Een vertrouwd gevoel, alsof ik hier al eens was geweest, alsof ik deze plek al kende. (…) In dit gebied in transitie leek het me belangrijk om hier aandacht aan te besteden. Om het niet te vergeten. Als ik er twee jaar later terugkom, voel ik me nog steeds even eenzaam. Een beetje zoals in het begin. Maar vandaag is het echt: de woningen storten in, de ene na de andere. Ik denk vaak terug aan die eerste dag van oktober. Aan dat licht op de bakstenen. Aan die wandeling door de wijk. Aan dat moment waarop ik begreep dat dit gebied, op de een of andere manier, ook mijn verhaal vertelde.” – Loredana Marini, november 2025.
